برای آنانی که دچار عشق یک طرفه اند:  ا

این روزها نمیدونم آمار عشقهای یک طرفه خیلی زیاد شده

عشقهایی که خیلی ها در راهش نابود میشن آدمهای ضعیفی که سریع زندگیشون خراب میشه 

روزهاشونو با غم و شبهاشونو با گریه سر میکنن.. . چند دقیقه ای حرف دارم با این دسته از عاشقان.. . 

عاشقایی که محکوم اند سکوت کنن و طرف مقابل چیزی نفهمه.. 

 مگه چندسالته؟

مگه چقد عمر میکنی؟

مگه چند بار زندگی میکنی ب خدا ارزشش رو نداره

تو داری نوجوونی تو جوونی تو برای آدمی نابود میکنی که بیخبره... برای آدمی که اصلا حواسش ب تو 

نیست.. آره فراموش کردن کسی ک دوسش داری سخته

. .. اما میتونی میتونی فراموش کنی قبل اینکه شکست

بزرگتری بخوری از من ب شما نصیحت هیچ وقت نذارید کسی ک دوسش دارید چیزی بفهمه مخصوصا 

اگ دخترید.. اطرافم زیاد دیدم دخترایی ک با قلب معصومشون با عشق خالاصانه و واقعیرشون ابراز 

علاقه کردن اما نه شنیدن تحقیر شدن و شکستن این رو جزیی میگم نه کلی پس ب کسی بر نخوره... 

داشتم میگفتم... حیفه روزاتونو خراب کنید برای عشقی ک نمیدونید اخرش چی میشه گوشه گیری 

نکنید تنها نشینید موسیقی هایی ک ادم با شنیدنشون زار زار میگریستد رو گوش ندید تا اون فرد کمتر 

بیاد تو فکرتون تا وقتی نخوای همین جور غصه بخوری هیچی درست نمیشه... بذارید هر چیزی خودش ب موقع ش اتفاق بیفته...
عاشق آدمی بشو ک از علاقه ش ب خودت
مطمن باشی... این روزا بهترین روزای زندگی
 توان الان باید شاد باشی بخندی نه اینکه خودتو
زندگیتو نابود کنی نه اینکه پدر و مادرتو در حسرت این بذاری ک دوباره شادبودن تورو ببینن... بشین خوب فکر کن... خوب خوب فکر کن عاقلانه زندگی کن...
با قلبت پیش بری باختی...

 بعدا نوشت : این داستانک رو کامل بخونید ﻓﻘﻂ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺗﻮﻟﺪ
 ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﻭﺳﺘﻢ... ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﮐﺮﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻫﺪﯾﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ...

ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﺩﻟﺶ ﺍﺳﯿﺮ ﯾﮏ ﺟﻌﺒﻪ ﯼ ﻣﺪﺍﺩ ﺭﻧﮕﯽ ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺗﺎﯾﯽ

ﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺵ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩ.

.. ﭘﻮﻝ ﺗﻮ ﺟﯿﺒﯽ ﻫﺎﯾﻢ ﮐﻔﺎﻑ ﺍﯾﻦ ﻫﺪﯾﻪ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﺩ... ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺭﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻢ ،

ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﻗﻠﮑﻢ ﺑﺮﻭﻡ... ﻗﻠﮑﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭ ﭘﻮﻝ ﺗﻮ ﺟﯿﺒﯽ ﻫﺎﯾﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ ﺍﺳﮑﯿﺖ ﺑﺨﺮﻡ ... ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺩﻭﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﺭﺯﻭﯾﺶ ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ

... ﻗﻠﮑﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ‌ ﺑﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﮐﻮﺑﯿﺪﻡ... ﺁﺭﺯﻭﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺷﮑﺎﻧﺪﻡ ..

. ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﻫﺪﯾﻪ ﯼ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺗﺮﯾﻦ ﺁﺩﻡ ﺩﻧﯿﺎ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭﻟﯽ... ﻭﻟﯽ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻫﺪﯾﻪ ﯼ ﺧﻮﺏ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺻﻼ‌ ﻫﺪﯾﻪ ﯼ ﻣﻦ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺶ ﻧﯿﺎﻣﺪ... ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﺗﺸﮑﺮ

 ﻫﻢ ﻧﮑﺮﺩ... ﻣﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺶ ﺍﺯ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ

ﻡ؛ ﻫﻤﻪ ﯼ ﭘﺲ ﺍﻧﺪﺍﺯﯼ ﮐﻪ ﻣﺪﺕ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺧﺮﺝ

 ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﺍﻭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺍﻣﺎ ﺍﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪ...

 ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪﻡ ﻭ ﯾﮏ ﻗﻠﮏ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﯼ ﺧﺎﻟﯽ... ﺣﺎﻻ‌ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻝ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ


 ﮐﻪ ﺁﺩﻡ ﻫﺎ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﻗﻠﮏ ﻫﺎﯾﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﻮﻝ ﺭﺍ ﭘﺲ ﺍﻧﺪﺍﺯ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ... ﻣﺤﺒﺖ، 

ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﯼ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺫﺧﯿﺮﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ

ﺧﺮﺟﺶ ﮐﻨﻨﺪ... ﺍﻣﺎ ﮔﺎﻫﯽ ﻗﻠﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺩﻡ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﻨﺪ.

.. ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﯼ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺳﺖ... ; ﮐﺎﺵ ﺣﻮﺍﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ 

ﻗﻠﮑﻤﺎﻥ 

ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﯿﻢ... ﻗﻠﮑﯽ ﮐﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﺷﻮﺩ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﭘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ...